Aleksander Józef Bojemski

Aleksander Józef Bojemski urodził się w Kielcach 17 marca 1885. Był synem Aleksandra i Tekli Felicji Krazue. W 1910 ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki w Dreźnie. Po powrocie do Polski pracował u Władysława Marconiego.

W latach 1919–1923 pracował w Ministerstwie Robót Publicznych, zajmując się sprawami budownictwa wiejskiego i małych miast. Od sierpnia 1920 do sierpnia 1921 służył ochotniczo w Wojsku Polskim jako inżynier-urzędnik zatrudniony w zarządzie budowlano-kwaterunkowym centralnych urzędów Ministerstwa Spraw Wojskowych. Od 1921 związany był z Wydziałem Architektury Politechniki Warszawskiej. Początkowo był asystentem (do 1924) i starszym asystentem (do 1929) w Katedrze Architektury Monumentalnej. Z dniem 1 września 1929 uzyskał nominację na zastępcę profesora i został kierownikiem Katedry i Zakładu Projektowania Wiejskiego (na miejsce Rudolfa Świerczyńskiego, który objął Katedrę Projektowania Miejskiego). 1 września 1932 mianowano go profesorem nadzwyczajnym. Katedrą Projektowania Wiejskiego kierował do wybuchu wojny we wrześniu 1939. W latach akademickich 1934/1935 i 1935/1936 był dziekanem Wydziału Architektury.

Podczas okupacji hitlerowskiej pozostawał w Warszawie, uczestniczył w tajnym nauczaniu na poziomie akademickim dla studentów Wydziału Architektury. Formalnie do 1942 pozostawał fikcyjnym pracownikiem Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych w Warszawie. Po uruchomieniu przez Niemców w 1942 w gmachach politechnicznych Państwowej Wyższej Szkoły Technicznej został zatrudniony jako nauczyciel na Wydziale Budownictwa Lądowego i Wodnego, na którym prowadził wykłady i ćwiczenia z zasad projektowania budowli handlowych.

Został rozstrzelany podczas powstania warszawskiego. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (dokładne miejsce nieznane). Według informacji zawartej w książce Warszawa jakiej nie ma Stanisława Niewiadomskiego, rozstrzelanie Bojemskiego miało miejsce pod koniec września 1944.

W 1917 ożenił się z Ernestyną Maringer.