Ewa Dąbrowska-Orzelska
Biografia
Urodziła się 4 grudnia 1923 w Kielcach. W młodości mieszkała w Kiecach, a z czasem wraz z rodziną przeniosła się do Warszawy, gdzie w czasie II wojny światowej uczyła się w gimnazjum.
Od 1940 pracowała jako maszynistka i telefonistka w Zarządzie Kolejek Leśnych w Zagnańsku. Po II wojnie światowej ukończyła gimnazjum w Kielcach. Następnie przeniosła się do Łodzi, gdzie ukończyła Liceum Techniki Dentystycznej. W latach 1957–1961 należała do grupy literackiej Prowincja’58. Jej debiut literacki odbył się na łamach Kierunków (1958, nr 12), publikując wiersz Wybrany.
Do 1959 pracowała jako urzędniczka, następnie poświęciła się wyłącznie pracy literackiej, publikując poezję na łamach m.in.: Ziemi Łęczyckiej (1958–1959), Życia i Myśli (1958, 1960), Słowa Ludu (1960, 1965, 1969–1970), a także prozę i publicystykę w Odgłosach (1959–1964). Ponadto współpracowała ze Studiem Filmowym Se-ma-for jako autorka i współautorka scenariuszy do filmów kukiełkowych.
W 1963 przeprowadziła się z Łodzi do Zagnańska. Po przeprowadzce współpracowała z Rozgłośnią Kielecką Polskiego Radia, jako autorka licznych słuchowisk radiowych. W latach 1964–1968 należała do grupy literackiej Ponidzie. Od 1970 była członkinią Oddziału Łódzkiego Związku Literatów Polskich.
Życie prywatne: Była córką inżyniera Witolda Dąbrowskiego i nauczycielki Anny z domu Makarewicz. Od 1948 jej mężem był Jan Kulla, a od 1963 inżynier Janusz Orzelski.
28 czerwca 1972 popełniła samobójstwo, skacząc z okna wieżowca w Kielcach.