Jan Józef Czarnocki
Biografia
Jan Józef Czarnocki urodził się w Kielcach jako syn mierniczego przysięgłego Jarosława i Jadwigi Korejwo. Już jako uczeń kolekcjonował okazy geologiczne i prowadził badania w Górach Świętokrzyskich.
W latach 1910–1913 studiował geologię na Uniwersytecie Franciszkańskim we Lwowie, a w 1913 roku kontynuował studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Wybuch wojny w 1914 i śmierć ojca utrudniły mu powrót do Lwowa i formalne zakończenie studiów. Podczas studiów kontynuował badania nad Górami Świętokrzyskimi we współpracy z Janem Samsonowiczem; wyniki zostały opublikowane w 1915 roku.
W latach 1916–1919 pracował jako asystent prof. Jana Lewińskiego na Wydziale Geologii Uniwersytetu Warszawskiego, a w 1917 roku kierował Pracownią Geologiczną w Muzeum Przemysłu i Rolnictwa. W 1919 wraz ze zbiorami i biblioteką tej pracowni wszedł w skład Państwowego Instytutu Geologicznego, dając początek Muzeum Geologicznego Instytutu.
W Państwowym Instytucie Geologicznym Czarnocki pracował jako geolog terenowy i kustosz Muzeum, a od 1937 roku jako kierownik Grupy Świętokrzyskiej. Badał paleozoik świętokrzyski i miocen Przedgórza Karpat, gromadząc kolekcje skamieniałości i opracowując mapy geologiczne, w tym środkowej części Gór Świętokrzyskich (1:100 000, 1919) oraz arkusza Kielc (1:100 000, 1938).
W 1938 nastąpiła zmiana dyrekcji: Bohdanowicz został dyrektorem, a Czarnocki objął stanowisko jego zastępcy. Rozszerzono badania geofizyczne i prace wiertnicze w północno-wschodniej i północno-zachodniej Polsce oraz w Górach Świętokrzyskich. Wojna obydwie te działania przerwała.
Był dyrektorem Państwowego Instytutu Geologicznego w latach 1947–1951. Wydał ponad sto publikacji poświęconych głównie Górze Świętokrzyskim.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (aleja Zasłużonych, 1-46, 47).
Postanowieniem prezydenta Bolesława Bieruta z 18 grudnia 1951 został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.