Jan Leszek Adamczyk
Biografia
Urodził się 12 stycznia 1951 w Kielcach w rodzinie nauczycieli Stanisława i Heleny ze Szczerczaków. Po zdaniu matury w 1968 roku w II Liceum Ogólnokształcącym im. J. Śniadeckiego w Kielcach studiował na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pracę magisterską obronił w 1975 pod kierunkiem prof. Lecha Kalinowskiego, zatytułowaną Dwie formy wnętrza kościoła benedyktynek w Staniątkach.
Podczas kariery odbył stypendia za granicą: pod koniec 1983 roku w Finlandii na Wydziale urbanistyki i architektury Politechniki w Helsinkach; w 1986 roku przebywał na Łotwie, prowadząc badania architektoniczne kamienicy w Kielcach. W 1989 roku obronił na Instytucie Historii Kultury Materialnej PAN w Warszawie dysertację doktorską na temat przemian przestrzennych i funkcji Wzgórza Zamkowego w Kielcach w latach 1637–1789, napisaną pod kierunkiem prof. dra hab. Jana Pazdura. Habilitował się w 2005 roku na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej na podstawie pracy Fortyfikacje stałe na polskim przedmurzu od połowy XV do końca XVII wieku.
Współpracował z kieleckim rysownikiem i architektem Tadeuszem Wróblem, czego efektem były ilustrowane publikacje popularyzujące wiedzę o zabytkach: Portrety zabytków Kielc (2004 i 2008) oraz Zabytki architektury na Kielecczyźnie (2005).
Żonaty dwukrotnie. Z pierwszego małżeństwa ze Stefanią Węgrzyn, historykiem sztuki, miał syna Mateusza (ur. 1981, architekt). Anna z domu Adamczyk była drugą żoną i także historykiem sztuki. Zmarł w Kielcach 12 stycznia 2010, pochowany na cmentarzu komunalnym w Cedzynie.
Praca zawodowa obejmowała m.in. zatrudnienie w Muzeum Narodowym w Kielcach (1968–1969, 1975–1976), nauczanie historii sztuki w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach (1976–1977), pracę asystenta scenografa w Wytwórni Filmów Telewizyjnych w Katowicach (1977–1980), a także prowadzenie Pracowni Dokumentacji Naukowo-Historycznej i Pracowni Konserwacji Zabytków w Kielcach (1980–1991). W latach 1991–2002 kontynuował badania nad urbanistyką i krajobrazem kulturowym północnej Małopolski; od 1999 do 2002 uczestniczył jako główny wykonawca w projekcie Miasta obronne na kresach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej przed 1772 r.; od 2005 był profesorem historii sztuki Politechniki Świętokrzyskiej, Kielce.
Działalność społeczna obejmowała m.in. członkostwo i funkcję wiceprezesa kieleckiego Oddziału Stowarzyszenia Historyków Sztuki oraz inicjatywy związane z sesjami naukowymi o dworze polskim w XIX wieku.
W swoim dorobku miał także liczne artykuły i prace zbiorowe dotyczące architektury i fortyfikacji miast, w tym prace związane z fortyfikacjami Kielc i regionu dawnej Rzeczypospolitej.