Jerzy Bajdor
Biografia
Jerzy Bajdor urodził się w Kielcach 4 lipca 1933 roku, jako syn Władysława i Marii. W latach 1949–1956 działał w Związku Młodzieży Polskiej, a w 1955 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
W 1954 ukończył polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim, a od 1955 do 1956 był asystentem na tej uczelni.
Udzielał się także jako krytyk teatralny. Pełnił funkcje zastępcy redaktora naczelnego tygodnika Nowe Sygnały (1956–1958) i redaktora naczelnego Odry (1958–1961). Od 1961 do 1966 był kierownikiem literackim Teatru Współczesnego we Wrocławiu, a następnie do 1973 redaktorem naczelnym Ośrodka Telewizyjnego we Wrocławiu (1966–1973) i Komitetu ds. Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja” (1973).
Od 1973 do 1977 dyrektor Zespołu Programu i Rozpowszechniania w Naczelnym Zarządzie Kinematografii. W ramach tej funkcji zajmował się m.in. organizacją Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych oraz został kierownikiem literackim w Studiu Filmowym Kadr. Następnie był komentatorem Trybuny Ludu i od 1979 do 1980 zastępcą redaktora naczelnego Literatury. W 1980 powrócił do pracy w Radiokomitecie, do 1982 był dyrektorem generalnym ds. programów artystycznych, a od grudnia 1982 do maja 1983 p.o. kierownika. Od 27 kwietnia 1983 do 18 maja 1989 podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Sztuki odpowiedzialny m.in. za przemysł filmowy, jednocześnie od 14 września 1987 szef nowo utworzonego Komitetu Kinematografii. W 1989 uległ ciężkiemu wypadkowi. Po zmianie ustroju kontynuował pracę w sektorze kinematograficznym.
Wyróżnienia obejmują nagrodę im. Boya-Żeleńskiego (1969) oraz Srebrny Krzyż Zasługi (1955).