Jerzy Maciej Korey-Krzeczkowski

Jerzy Maciej Korey-Krzeczkowski urodził się 13 lipca 1921 roku w Kielcach. Pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej herbu Korczak; był synem Antoniego, prawnika, i Zofii z Chmielewskich. W młodości debiutował poetycko w szkolnej gazecie, został redaktorem naczelnym gazety szkolnej i przystąpił do poetyckiej Grupy Świętokrzyskiej „Gołoborze”. W sierpniu 1939 powołany do Junackiego Hufca Pracy w Węgirskiej Górce, walczył w kampanii wrześniowej.

Po powrocie do Kielc pracował jako sekretarz kancelarii adwokackiej i lustrator ubezpieczeniowy w Jędrzejowie, a od 1942 do 1945 jako zarządca dóbr i gorzelni w Kotlicach. Pod pseudonimami „Brat Andrzej”, „Andrzej”, „Korczak” działał w Tajnej Armii Polskiej, Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej, osiągnął rangę podpułkownika rezerwy. Od 1940 do 1944 studiował prawo na tajnych kompletach Uniwersytetu Jagiellońskiego, w maju 1945 formalnie uzyskał magisterium.

Od stycznia zastępca, a od października 1945 naczelnik Wojewódzkiego Wydziału Kultury i Sztuki w Kielcach z rekomendacji Józefa Ozgi-Michalskiego. Został równocześnie organizatorem Zawodowego Związku Literatów i Dziennikarzy i wiceprezesem Kieleckiego Klubu Literackiego. Wstąpił do Związku Uczestników Walki Zbrojnej o Niepodległość i Demokrację oraz Stronnictwa Ludowego. Od wiosny 1946 do 1947 pełnił funkcję attaché kulturalnego i wicekonsula ambasady RP w Bukareszcie, zajmował się reaktywacją Instytutu Polskiego i prowadził studia doktoranckie na Uniwersytecie Bukareszteńskim. Następnie krótko był radcą w Ministerstwie Spraw Zagranicznych i konsulem w placówce w Berlinie, a od ok. 1947 kierował placówką w Baden-Baden (francuska strefa okupacyjna) w randze Wydziału Konsularnego RP. Po przenosinach placówki z powodu remontu od 1948 do 1951 był konsulem generalnym w Rastatt. Zajmował się restytucją zagrabionych dóbr kultury. W międzyczasie uzyskał doktorat z prawa międzynarodowego na Uniwersytecie we Fryburgu (1949) i z nauk ekonomicznych na Uniwersytecie w Tybindze (1950).

W lutym 1951 porzucił karierę dyplomatyczną zagrożony przymusowym ściągnięciem do kraju przez komunistyczne władze. Dotarł z rodziną statkiem do Kanady, początkowo do Montrealu, a od 1970 do Toronto. Pracował w Canadair, a później na stanowiskach dyrektorskich w przedsiębiorstwach konsultingowych. Był doradcą ds. zarządzania dla spółek farmaceutycznych, produkcyjnych i konglomeratów, a także dla rządów kilkunastu państw. Działał w organizacjach polonijnych, pełnił m.in. funkcję prezesa Kongresu Polonii Kanadyjskiej w prowincji Quebec (1960–1967) oraz przewodniczącego rady głównej organizacji (1967–1969); był także członkiem Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie. W 1978 przewodniczył światowemu zjazdowi Polonii w Toronto; brał udział w pracach nad Konstytucją Kanady oraz w radzie ds. wielokulturowości w prowincji Ontario.

Działalność naukowa i akademicka w Kanadzie koncentrowała się na organizacji i zarządzaniu; w 1975 ukończył studia podyplomowe w Institute of Educational Management na Uniwersytecie Harvarda. Od 1971 do 1976 był dziekanem wydziału biznesowego Ryerson Polytechnical Institute, w latach 1973–1974 pełnił funkcję prorektora, a w 1974–1975 rektora i prezydenta uczelni. W 1976 założył prywatną szkołę Canadian School of Management, pełnił funkcję jej rektora do 1986; był również rektorem Northland Open University. Współzałożył prywatne szkoły wyższe w Punoi Lahore. Wykładał także w Union Institute & University w Cincinnati i gościnnie na Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie; należał do Royal Economic Society i New York Academy of Sciences.

Po przerwie trwającej do 1939 powrócił do działalności literackiej, głównie poetyckiej, także w języku angielskim. Publikował tomy poezji w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych, a od lat 90. także w Polsce. Współpracował z Stanisławem Rogalą; używał wielu pseudonimów, m.in. George Korey, George Korey-Krzeczowski, Jerzy Krzeczowski-Korczak.

W lipcu 1944 wziął ślub z Ireną Latacz (zm. 2005); mieli syna Andrew (ur. 1948). Uzyskał obywatelstwo kanadyjskie; posługiwał się językiem angielskim, niemieckim, francuskim i łaciną, znał także rosyjski i rumuński. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1997). Od 1993 do 1997 był wielkim mistrzem Orderu Świętego Jana Jerozolimskiego; otrzymał sześć doktoratów honoris causa oraz tytuł Man of the Year 1981 przyznany przez Ethnic Press Council of Canada.