Leszek Melchior Drogosz
Biografia
Leszek Melchior Drogosz urodził się 6 stycznia 1933 roku w Kielcach jako syn Stefana. Rozpoczął treningi bokserskie w 1948 roku. Dwa lata później został mistrzem Polski juniorów w wadze papierowej w Szczecinie. W wieku 19 lat zadebiutował w barwach reprezentacji Polski podczas meczów międzypaństwowych z Węgrami w Budapeszcie. Za dobrą postawę w walce z Solyomą otrzymał dzieła Lenina i Marksa.
W 1953 roku reprezentował Polskę na mistrzostwach Europy w Warszawie. Walczył w wadze lekkopółśredniej: w pierwszym starciu pokonał Miednowa, następnie zwyciężył Belga Marca Van De Keerei, Rumuna Francisca Ambrușa. W finale wygrał z Irlandczykiem Terrym Milliganem, zdobywając złoty medal. Sukces ten powtórzył dwa lata później w Berlinie Zachodnim, kiedy to po raz drugi został mistrzem kontynentu, pokonując w decydującej walce Węgra Pála Budaiiego. Swój trzeci złoty medal mistrzostw Europy, tym razem już w wadze półśredniej, wywalczył w 1959 roku w Lucernie. W półfinale zwyciężył Bruno Guse z NRD, zaś w pojedynku finałowym wygrał z Włochem Carmelo Bossim.
Drogosz trzykrotnie reprezentował Polskę podczas igrzysk olimpijskich: w 1952 roku w Helsinkach dotarł do ćwierćfinału, przegrywając z późniejszym finalistą, Włochem Sergio Caprarim. Cztery lata później w Melbourne przegrał w pierwszej walce z reprezentującym ZSRR Ormianinem Władimirem Jengibarjanem. W 1960 roku w Rzymie wywalczył brązowy medal olimpijski w wadze półśredniej, przegrywając w półfinale z Jurijem Radoniakiem z ZSRR.
Reprezentował barwy Stali SHL Kielce, Legii Warszawa (z którą trzykrotnie w latach 1954–1956 zdobył drużynowe mistrzostwo Polski), ŁTS Łabędy i Błękitnych Kielce. Ośmiokrotnie – 1953 (waga lekkopółśrednia), 1954, 1955, 1958, 1960, 1961, 1964 i 1967 (waga średnia) – został indywidualnym mistrzem kraju. W latach 1952–1960 wystąpił w reprezentacji Polski 33 razy, wygrywając 31 i przegrywając 2 razy. Stoczył 377 walk, z których 363 wygrał, a 14 przegrał.
Po zakończeniu kariery został trenerem Błękitnych Kielce i Igloopolu Dębica. Wychowankami byli m.in. Witold Stachurski (dwukrotny medalista mistrzostw Europy i olimpijczyk) oraz Alfons Stawski (olimpijczyk, późniejszy trener Błękitnych Kielce).
W latach 1952–1956 należał do ZMP, a od 1956 do PZPR. W latach 1990–1994 był radnym kieleckiej rady miasta. W wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z listy Unii Pracy.
Został laureatem licznych odznaczeń: Złoty Krzyż Zasługi (1953), Krzyż Kawalerski (1960) i Oficerski (2001) Orderu Odrodzenia Polski; Zasłużony Mistrz Sportu (1954) i Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej (1996); Honorowa Trybuna Trenerów (1971); Medale 40-lecia oraz 30-lecia Polski Ludowej.
Na początku 2001 roku zajął pierwsze miejsce w konkursie „Echa Dnia” na najlepszego sportowca województwa kieleckiego XX wieku. Zmarł 7 września 2012 roku w Kielcach na skutek nowotworu; 13 września 2012 roku pochowano go na cmentarzu Nowym w Kielcach. Od 2014 roku jedno z ulic Kielc nosi imię Leszka Drogosza.
Kariera aktorska: jeszcze w trakcie kariery sportowej Drogosz zaczął występować w filmach. Zadebiutował w 1966 roku w filmie Bokser, a po wejściu na ekrany decyzją Polskiego Związku Bokserskiego otrzymał zakaz walk amatorskich. Wystąpił także w Polowaniu na muchy (1969), Krajobrazie po bitwie (1970) oraz w kilku kolejnych produkcjach Andrzeja Wajdy i w serialach: 6 milionów sekund i Dwie strony medalu.