Ludomir Grzybowski

Urodzony 15 stycznia 1842 roku w Kielcach, Ludomir Grzybowski był synem Jana Grzybowskiego, urzędnika Sądu Kryminalnego, i Augustyny z Lengników. W okresie manifestacji patriotyczno-religijnych w latach 1860–1861, będąc mieszkańcem Chęcin, czynnie w nich uczestniczył i pracował w organizacji cywilnej powstania.

Po wybuchu powstania dołączył do oddziału Mariana Langiewicza na Świętym Krzyżu i przeszedł z nim cały szlak bojowy po Grochowiska. Po klęsce Langiewicza część powstańców przedostała się do Galicji, Grzybowski nie podążył za nimi. Od czerwca 1863 r. był w oddziale powstańczej żandarmerii Bogusza, następnie pod rozkazami Iskry, później Chmieleńskiego. W październiku 1863 r. trafił pod rozkazy generała Hauke Bosaka. Służył w kawalerii. Ranny podczas potyczki pod Strojnowem 4 listopada 1863 r. został skierowany na leczenie. Do oddziału powrócił pod koniec 1863 r. Pokłosie klęski opatowskiej 21 lutego 1864 r. ukrywał się w Rudzie Strawczyńskiej. W marcu 1864 r. został aresztowany i zamknięty w kieleckim więzieniu. Dzięki układom i łapówkom zwolniony. Nie mogąc podjąć wcześniej wykonywanej pracy w administracji państwowej, został rachmistrzem w dobrach ziemskich Motkowice, należących do Lanckorońskich.

Mieszkając w Jankowicach (parafia Przybysławice) zawarł 3 października 1878 r. związek małżeński z Heleną Dąbską. Ślub odbył się w kościele parafialnym w Dobrowodzie.

Ludomir Grzybowski zmarł 11 grudnia 1919 r. Jest pochowany na cmentarzu Stare Powązki w kwaterze nr 222.

Wspomnienia spisane pod koniec XIX wieku, w których autor nie stylizuje się na bohatera i nie upiększa własnej przeszłości, dają barwny i przejmujący obraz powstańczej codzienności. Pamiętnik Grzybowskiego opracowany przez Wiesława Cabana i Zdzisława Adamczyka wydany został w Kielcach w 1994 r. Oryginał przechowywany jest w Bibliotece Narodowej, a zakupiony został w 1963 r. od wnuka autora.