Maurycy Herling-Grudziński
Biografia
Maurycy Herling-Grudziński, właśc. Abram Mojżesz Herling-Grudziński vel Grudziński, urodził się 6 października 1903 w Kielcach. Był prawnikiem, adwokatem i sędzią Sądu Najwyższego PRL.
Ojciec Jakub vel Józef Herling-Grudziński był Żydem, matka Dobrysia z Bryczkowskich była Polką z Grodna. Miał brata Gustawa oraz siostry Eugenię i Łucję, żonę płk. Mariana Utnika.
Uczył się w Gimnazjum Państwowym im. J. Śniadeckiego w Kielcach; w 1916 roku został uczniem Gimnazjum Państwowego. Wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego i jako artylerzysta brał udział w Bitwie Warszawskiej. Ukończył prawo cywilne i w 1929 otworzył kancelarię adwokacką w Warszawie.
Podczas okupacji niemieckiej działał w Radzie Pomocy Żydom „Żegota”, założył komórkę pod pseudonimem „Felicja” (od imienia swojej żony), która udzielała pomocy Żydom, m.in. w formie znajdowania kryjówek, przydziału fałszywych dokumentów, rozdziału zapomóg. Udzielił schronienia ok. 40 osób we własnym domu na Boernerowie. Pod opieką „Felicji” pozostawało ok. 1/5 Żydów ukrywających się w okupowanej Warszawie.
Brał udział w powstaniu warszawskim w drużynie rkm, był dwukrotnie ranny. Po kapitulacji powstania został wywieziony do Nadrenii.
Po wojnie został sędzią Sądu Najwyższego PRL. Pod koniec 1948 wstąpił do PZPR i był członkiem komisji do spraw opracowania jednolitego polskiego kodeksu cywilnego.
Żoną była Felicja (1905–1984).
Zmarł 21 grudnia 1966. Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B15-2-20).