Tadeusz Gruszczyński
Biografia
Urodzony 10 października 1902 roku w Kielcach, Tadeusz Gruszczyński pochodzi z rodziny Teodora i Zofii. W 1915 r. wstąpił do szkolnej drużyny harcerskiej w Kielcach, a w listopadzie 1918 r. brał udział w rozbrajaniu żołnierzy austriackich.
W latach 1918–1924 był uczniem Seminarium Nauczycielskiego i nadal brał czynny udział w drużynie harcerskiej, będąc w latach 1923–1924 przybocznym komendanta Hufca Harcerzy w Kielcach.
Po ukończeniu seminarium pracował jako nauczyciel w Busku (1924–1927), założył drużynę harcerską i następnie był komendantem Hufca Harcerzy powiatu stopnickiego. W latach 1927–1939 był nauczycielem w Suchedniowie, a przez cztery ostatnie lata kierował tą szkołą, równocześnie prowadził Suchedniowską Drużynę Harcerzy. W 1936 roku ukończył Wyższy Kurs Nauczycielski z zakresu języka polskiego, a w 1938 roku rozpoczął studia w Instytucie Pedagogicznym ZNP w Warszawie.
We wrześniu 1939 roku jako podporucznik rezerwy brał udział w kampanii wrześniowej, gdzie został wzięty do niewoli, i w latach 1939–1945 przebywał w obozach oflag II B Arnswalde II C Woldenberg. Podczas pobytu w obozach brał udział w konspiracji: Organizacji Komunistycznej, Sekcji Spółdzielczej i Sekcji Kultury Wsi i Koła Nauczycielskiego.
Po powrocie do kraju wstąpił do Wojska Polskiego, gdzie w latach 1945–1947 był oficerem polityczno-wychowawczym w Warszawskim Okręgu Wojskowym. W 1945 roku wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej. W 1947 roku został zdemobilizowany z wojska i powołany na stanowisko kuratora oświaty w Okręgu Szkolnym Rzeszowskim, które zajmował do 1950 roku.
W 1950 roku powrócił do Kielc, gdzie w latach 1950–1956 pracował jako nauczyciel w liceum pedagogicznym. W latach 1956–1959 był kierownikiem Oddziału Kształcenia Nauczycieli w Wojewódzkim Oddziale Oświaty. W latach 1959–1970 był wykładowcą w Studium Nauczycielskim w Kielcach. Na Wydziale Pedagogiki Uniwersytetu Warszawskiego, pod kierunkiem prof. dr Łukasza Kurdybachy uzyskał magisterium na podstawie rozprawy na temat Kształcenie nauczycieli w pracach Komisji Edukacji Narodowej. W 1964 roku uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki, na podstawie dysertacji: Problemy wychowania nauczycieli szkół podstawowych w studiach nauczycielskich na przykładzie Studium Nauczycielskiego w Kielcach. W latach 1960–1965 był dyrektorem Studium Nauczycielskiego w Kielcach. W 1970 roku przeszedł na emeryturę, ale do 1979 roku pracował jeszcze na tej uczelni.
Awansowany do stopnia podpułkownika rezerwy. Zmarł 17 stycznia 1993 roku w Kielcach i został pochowany na cmentarzu Nowym w Kielcach.
Ordery i odznaczenia: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1986), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1946), Srebrny Krzyż Zasługi (1945), Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1946), Medal Za udział w wojnie obronnej 1939 (1983), Medal Za udział w walkach w obronie władzy ludowej (1984), Brązowy Medal za Długoletnią Służbę (1938), Odznaka Zasłużony Nauczyciel PRL (1982), Złoty Krzyż Za zasługi dla ZHP (1948).