Wojciech Biechoński
Biografia
Urodził się w 1839 roku w Kielcach. W 1857 ukończył Szkołę Wyższą Realną w Kielcach. Pracował jako urzędnik Komisji Skarbu, a od 1859 należał do organizacji narodowej. W 1861 wyjechał do Włoch, przebył kurs w Polskiej Szkole Wojskowej w Genui i Cuneo.
Pod koniec 1862 objął zarząd organizacji województwa krakowskiego i pełnił funkcję komisarza województwa krakowskiego. 21 stycznia 1863 przygotował nieudaną wyprawę na Kielce. Wraz z Apolinarym Kurowskim organizował oddziały powstańcze w Ojcowie. Był kapitanem przydzielonym do sztabu generała Józefa Wysockiego. Brał udział w bitwach pod Pieskową Skałą, Sosnowcem i Radziwiłłowem. We wrześniu i październiku był sekretarzem stanu w Rządzie Narodowym. Po przewrocie wrócił do Warszawy, gdzie był przeciwnikiem Rządu Narodowego Karola Majewskiego. Po przewrocie wrócił i na początku 1864 wyemigrował, kształcił się w Heidelbergu, Zurychu i Wiedniu. W 1867 powrócił do kraju i osiadł w Gorlicach, gdzie rozwinął działalność spółdzielczą i oświatową. Był burmistrzem Gorlic i otrzymał tytuł honorowego obywatela miasta. W 1874 przeniósł się do Lwowa, gdzie był członkiem rady miejskiej, prezesem Banku Związkowego i Związku Stowarzyszeń Zarobkowych i Gospodarczych. Był współzałożycielem i prezesem Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego z 1863/64 roku. W styczniu 1904 został wiceprezesem lwowskiego Towarzystwa uczestników powstania 1863. Uczestniczył w pracach Stronnictwa Demokratyczno-Narodowego. Od lutego 1911 kierował Związkiem Organizacji Narodowych, a od 1913 Klubem Narodowym we Lwowie. Do śmierci był prezesem Towarzystwa „Miejskie Ochronki Chrześcijańskie”. 23 stycznia 1912 został prezesem Towarzystwa Weteranów z roku 1863 we Lwowie. Według stanu z 1914 był prezesem sekcji balneoprzemysłowej Krajowego Związku Zdrojowisk i Uzdrowisk we Lwowie. W marcu 1920 był członkiem Komitetu dla Poparcia Fundacji im. Romana Dmowskiego. 5 sierpnia 1921 otrzymał Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. W 1923 otrzymał tytuł honorowego doktora prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Przemawiał na pogrzebie Tadeusza Skałkowskiego. Został pochowany na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie; tam spoczęli jego żona Kamila Lewicka i Stanisław Szachowski. Na Cmentarzu Starym w Kielcach znajduje się jego symboliczny grób.